با سلام خدمت ورزش دوستان عزیز،
چند روزی میشه که سرم حسابی شلوغه آخه ظهرها در باشگاه بریک دنس و شبها در باشگاه ژیمناستیک مشغول به تمرینم،به همین خاطر کمتر وقت میکنم به کارهای شخصی خودم برسم.
اونطور که خودم میبینم پیشرفتم نسبت به چند ماه گذشته چند برابر شده،با وجود تشکهای مناسب و مربی کارآمد دیگه چی می خوام؟!البته یکمی هزینه این ماهم رفت بالا اما ارزششو داره.

امشب که از سر کار به خونه بر می گشتم توی مسیر یه صحنه ایی رو دیدم که نمیدونستم باید بخندم یا توی دلم امیدوار باشم!حالا قضیه چی بود...
حدود ۴-۵ جوون هم سن و سال خودم رو دیدم که توی یکی از خیابونهای شلوغ مرکز شهر میدویدند.جالب اینجاست که کسی هم به دنبالشون نبود(پلیسهای کنار خیابون گیج شده بودند که اینها از کی فرار میکنن!!!)،به نظر میومد که در حال دویدن به روش پارکور هستن(دویدن پارکور با دو های دیگه چه فرقی میکنه؟)ولی به صورت خیلی ناشیانه.البته من اینطور حدس زدم،آخه مرتب از روی جدولها به این طرف و اون طرف می پریدن.شاید توی دل خودشون میگفتن مثلا ما داریم پارکور تمرین میکنیم.
هر چی که بود خیلی مایه آبروریزی میشد،اینو از نگاههای مردم میشد فهمید.

یعنی ممکنه مردم هم با دیدن پرشهای من توی پارک این فکر به ذهنشون خطور کنه؟

پ ن۱:از طرف دیگه یکم امیدوار شدم که توی شهر اهواز کم کم این ورزش داره شناخته میشه.

پ ن۲:(اگر قرار باشه اینطور شناخته بشه نمیخوام صد سال دیگه هم شناخته بشه)